Toerisme

>

January 6, 2012

Voor het werk Toerisme heeft António Preto honderden foto’s gemaakt in de Van der Pekbuurt en deze als ansichtkaart weer teruggestuurd naar de wijkbewoners, voorzien van een handgeschreven vraag of overdenking in relatie tot de foto. Zo probeert hij dicht bij de wijk en dicht bij de mensen te komen. Hiermee plaatst hij zichzelf zowel in de rol van toerist als in die van insider, maar welk effect heeft dat op de geadresseerden? Het retouradres op de ansichtkaart is dat van KijkRuimte… Hou deze post in de gaten, want de komende tijd uploaden we hier steeds meer afbeeldingen…

Klik hier voor meer informatie over António.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

[Tradução Portuguesa em baixo]

Het project Toerisme bestaat uit een serie van circa 50 unieke handgeschreven en zelfgemaakte ansichtkaarten gericht aan inwoners van de Van der Pekbuurt. Het werk is een reflectie op de verschillende soorten beelden in de specifieke context van de Van der Pekbuurt in Amsterdam Noord. Het project hanteert als uitgangspunt het versturen van ansichtkaarten en als referentie de ontwikkelingen sinds de jaren ’60 binnen wat wij nu ‘mail art’ noemen. Het is een confrontatie tussen de bewuste beelden die de bewoners van zichzelf in de buitenwereld projecteren, door bijvoorbeeld raamdecoratie of de inrichting van de voortuin, en de elementen die mijn aandacht trokken terwijl ik als buitenstaander door de buurt wandelde. Ik heb bewust en vrijwillig de positie van toerist ingenomen en heb ik mijn hoofd de typische cliché beelden van ansichtkaarten.

Tijdens meerdere wandelingen door de straten van de Van der Pekbuurt heb ik een serie foto’s gemaakt die mijn visie op de wijk vormen. De kaders voor deze oefening werden gevormd tijdens de wandelingen zelf. Ik heb de grote lijnen vermeden en gefocust op de schijnbaar onbelangrijke details. Ik kies voor de kleinigheden die worden vergeten of over het hoofd gezien door een blik die al bekend is met de wijk. Zo voorkom ik ook de standaard ‘mooie’ plaatjes te maken die sowieso geschikt zijn voor een ansichtkaart. Ik heb de voorkeur aan alledaagse objecten gegeven die, door ze een bepaald kader te geven, bijna iconisch beelden worden, vol van betekenis. Ik wil deze manier van kijken aan de buurtbewoners geven.

Op de achterkant van iedere ansichtkaart staat een door mij met de hand geschreven tekst. Deze teksten zijn kleine kanttekeningen, opmerkingen of citaten die op de één of andere manier naar de beelden op de voorkant verwijzen. De teksten benadrukken het verschil tussen kijken en zien, en versterken tegelijkertijd het dubbelzinnige of raadselachtige van de beelden. Zo is de betekenis van de ansichtkaart door de ontvanger ook op verschillende manieren te interpreteren.

 

Ik heb de ansichtkaarten vervolgens gestuurd naar mensen die in de huizen dichtbij de gefotografeerde objecten wonen. Details van hun huizen, achtergelaten objecten voor hun deuren, de alledaagse leefomgeving; tot iconen verworden onopvallende details met aan hen persoonlijk geadresseerde teksten.

De ansichtkaart, het beeld van een exotisch landschap ver weg van de thuisblijvers en gestuurd door een goede vriend, wordt in dit project een familiair beeld met een boodschap van een vreemdeling. Dit geeft een provocatief aspect aan dit project en kan het startpunt zijn voor een uitwisseling van brieven. Ik wacht op reacties…

António Preto

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Tendo por base o envio de postais e por referente as experiências desenvolvidas internacionalmente desde os anos 1960 no âmbito do que ficaria conhecido como mail art, o projecto Turismo reflecte sobre diferentes tipos de imagens no contexto de um lugar específico, o bairro Van der Pekbuurd de Amesterdão Norte. Trata-se de colocar em confronto as imagens que os habitantes do bairro pretendem projectar de si mesmos, nomeadamente através da decoração das janelas ou do arranjo dos pequenos canteiros fronteiros às casas, com os elementos que efectivamente captaram a atenção de António Preto, passeante exterior ao bairro que assume voluntariamente a postura de turista. Ou seja, as imagens conscientes que se dirigem ao exterior, fabricadas pelos habitantes como representações de si mesmos, em oposição às imagens imprevistas, que apenas adquirem o estatuto de imagem através do olhar electivo que as constrói, umas e outras pensadas à luz da imagem estereotipada do postal.

Percorrendo repetidamente as ruas que formam o Van der Pekbuurd, António Preto reuniu um conjunto diversificado de fotografias que constituem a sua imagem do bairro. As linhas orientadoras dessa recolha fotográfica foram adquirindo forma durante os passeios: tratava-se de evitar os planos gerais para se concentrar em pormenores anódinos, condenados a passar desapercebidos a um olhar habituado àquele espaço; tratava-se também de evitar os motivos que imediatamente se oferecessem à câmara como postais ready made privilegiando a composição de imagens icónicas e, como tal significativas, através do enquadramento de elementos circunstanciais acidentalmente encontrados na rua; tratava-se, finalmente, de dar a ver esses objectos familiares de outra maneira, investindo-os de estranheza e conferindo-lhe, nessa medida, um estatuto de imagem.

A relação das fotografias com os textos que as acompanham resulta, conjuntamente com os valores plásticos das imagens (composição, cor, proporção, enquadramento) num factor determinante para a requalificação das imagens enquanto tal. Consistindo em breves comentários, observações ou frases lapidares mais ou menos próximos dos motivos fotográficos, os textos sublinham a fractura entre o olhar e o ver, ao mesmo tempo que reforçam o lado enigmático das imagens, desencadeando múltiplas possibilidades de interpretação.

 

O passo seguinte foi enviar os postais aos habitantes que residiam mais perto dos objectos fotografados. Pormenores das suas casas, objectos abandonados às suas portas, o ambiente visual com que quotidianamente se confrontam, vêem-se assim convertidos nas imagens icónicas dos postais que lhes foram dirigidos, acompanhados por textos personalizados. O postal, enquanto imagem de uma paisagem exótica, distante daquele que o recebe, enviada como lembrança por um amigo em viagem, converte-se aqui numa imagem familiar vista pelos olhos de um estranho, contendo um recado escrito por um desconhecido. Se o projecto incide sobre a qualidade imagética das imagens e sobre a estranheza do que é mais imediato, ele não deixa de ter um lado provocador, funcionando como ponto de partida para um intercâmbio epistolar. Aguardam-se, por isso, as respostas…

António Preto

Comments (1)

 

  1. André M. C. says:

    Magnífico! ^.^

Leave a Reply